Razgovor su vodili autor knjige i Vladan Matijević, urednik edicije Ravnoteža.
U knjizi se najviše govori o odnosu umetnosti i stvarnosti, pri čemu izraz stvarnost ima nekoliko različitih značenja: stvarnost koju prikazuje umetničko delo, intersubjektivna spoljašnja stvarnost u kojoj živimo, subjektivna psihička stvarnost umetnika ili posmatrača, stvarnost koju stvara umetničko delo i stvarnost samog umetničkog dela kao stvari u svetu. Sva ta značenja se ispituju u novoj umetnosti, provociraju se njihov domet i njihove granice, naprežu se do tačke pucanja svako od njih iz tog ispitivanja izlazi bogatije, sa smisaonim nijansama koje ranije nisu postojale ili nisu uočene.
(Izvod iz teksta Saše Radojčića)
U svojoj knjizi autor se bavi odnosom umetnosti i stvarnosti, tumačenjima nove umetnosti i teorijom o istoj. Kroz prikaz umetničke prakse u različitim razdobljima i promenama koje su tokom istorije nastupile, autor istražuje da li je moguće uspostaviti hermeneutiku likovnih umetnosti. Od srednjovekovne umetnosti, idealizovanja klasičnih kanona, renesansnog perioda, preko različitih poetika umetničkih prvaca i njihovog sazrevanja do Vorholove multiplikovane estetike ili Herstove ajkule u formalinu, autor se bavi proučavanjem i filozofijom promene, kako ličnosti umetnika, tako i estetike predmeta i teoretisanja o umetnosti, do savremenog trenutka istorije umetnosti i novih pristupa istoj.
Kako kaže Vladan Matijević, urednik edicije Ravnoteža, autor u svojim esejima jasnije objašnjava suštinu današnjeg problema odgonetanja umetnosti sagledane kroz prizmu stvarnosti u kojoj postojimo i živimo.
