Osim zasebnih segmenata „Sanjam oca i noževe“ Radmile Petrović, „Srce tvoje u mom umu“ Marije Dragnić i „Gradske srne“ Alekse Krstića, publika je imala priliku da pogleda i zajednički poetsko-dramski performans koji pesmi daje prostor i slobodu da progovori o aktuelnim društvenim, ekonomskim i političkim pitanjima na umetnički način, tako potvrđujući da poezija sve zna i da je svet u kome su svi dobrodošli, te je zato uvek i potrebna.
U svojoj misiji da decentralizuje kulturne događaje grupa mladih autora putuje od grada do grada želeći da prenese glas nove generacije, te da poeziju učini prisutnom i živom na svakom mestu. Ovaj umetnički format izmešta poeziju iz ustaljenih okvira, spaja je sa scenskim izrazom i čini vidljivijom, opipljivom i bliskom. Pesnici iz Srbije i regiona Radmila Petrović, Marija Dragnić, Aleksa Krstić, Jana Andrić, Petar Blagojević, Anđela Đokić, Mirko Kekić, Nikodim Marjanović, Nikola Mladenović, Anđela Piljagić, Tamara Radević i Ana Radosavljević – integrišu kazivanje i pokret, jezičko pretaču u vizuelno i pesmi daju sliku i telo. Na tzv. „Konferenciji za čitanje snova iz naroda“ pesnici su govorili svoje stihove koji se bave univerzalnim temama – nasilje, siromaštvo, patrijarhat, položaj određenih socijalnih grupa, religija, uticaj medija itd.
U drugom činu pesnici su se i fizički približili publici, te su nizom autentičnih glasova govorili o strahu, odnosu prema sopstvenom identitetu, samoći, iskustvu života u gradu ili selu, ženskom pismu itd.
Ovaj nesvakidašnji događaj je svojevrsni pokušaj isceljenja društva, koje poezija ako ne može da pruži, može makar da poželi, stvarajući utočište za one koji duši traže dom. Performans opominje, podseća ljude da nisu sami i da je svaka rana zajednička.
