izvor
Olivera Katarina preminula je nakon kraće bolesti, a iza sebe je ostavila bogatu umetničku karijeru po kojoj će ostati upamćena kao jedna od najvećih glumačkih zvezda nekadašnje Jugoslavije.
Rođena je kao Olivera Petrović 5. marta 1940. godine u Beogradu. Tokom života bila je poznata i kao Olivera Vučo i Olivera Šakić, dok je umetničko ime Olivera Katarina uzela po svojoj majci Katarini.
Još u detinjstvu pokazala je sklonost ka umetnosti, pohađala je baletsku školu, a nakon gimnazije kratko je studirala pravo, da bi potom upisala Pozorišnu akademiju u Beogradu. Bila je u klasi profesorke Ognjenke Milićević zajedno sa Petrom Kraljem, Milenom Dravić, Stanislavom Pešić i Brankom Zorić, dok je 1962. godine dobila stalni angažman u Narodnom pozorištu u predstavi „Koštana“.
Veliku filmsku karijeru započela je šezdesetih godina prošlog veka. Igrala je u filmovima „Vojnik“, „Ima ljubavi, nema ljubavi“ i „Partizani“, ali je najveću slavu stekla ulogom Lenče u kultnom filmu „Skupljači perja“ iz 1967. godine. Za ostvarenje u tom filmu nagrađena je na Filmskom festivalu u Kanu, čime je stekla međunarodnu afirmaciju.
Još iz ove rubrike
Poslednju filmsku ulogu ostvarila je 2008. godine u filmu „Čarlston za Ognjenku“.
Pored glume, Olivera Katarina ostavila je dubok trag i na muzičkoj sceni. Izvodila je pretežno izvorne narodne i romske pesme, objavila desetine albuma i snimila stotine numera. Među njenim najpoznatijim pesmama su „Niška banja“, „Đelem, đelem“, „Alaj mi je večeras po volji“ i „Verka kaluđerka“.
Važila je za jednu od najlepših žena jugoslovenske umetničke scene, a zbog harizme i upečatljive pojave često su je upoređivali sa italijanskom filmskom divom Anom Manjani.
Dva puta se udavala – za Vuka Vuča i za tadašnjeg predsednika Saveza sindikata Srbije Miladina Šakića, sa kojim je dobila sina Maneta.
Vest o smrti Olivere Katarine izazvala je brojne reakcije u kulturnoj javnosti, koja se oprašta od umetnice čije su uloge i pesme obeležile istoriju domaće kinematografije i muzike.
